Bovenstaande foto van een frisse, actieve vent, een kwieke zeventiger, maakten we nog maar een maand geleden. Dirk kwam afscheid nemen. Hij was drie jaar lid geweest van onze club, het laatste jaar als bestuurslid, en hij was nog steeds enthousiast. Maar ja, de vrijdag… Hij had een nieuwe liefde in zijn leven, en op vrijdag doe je leuke dingen met elkaar.

Met een snik, een omhelzing en een fles wijn namen we afscheid van elkaar.

Afgelopen week bereikte ons opeens het dramatische bericht dat Dirk plotseling was overleden. Hij had een geplande operatie in het ziekenhuis, hij ging er lopend naar toe, nuchter en vrolijk nemen we aan, want zo kennen we hem – maar tijdens de operatie ontstonden complicaties en hij is ter plekke overleden.

Dirk glom op toneel. Hij was docent geweest en deed toneel en dans. De eerste keer dat hij bij ons langs kwam was op een Kerstuitvoering en we hadden ruimte in het programma, er was een spreker ziek. Geen probleem, zei Dirk. Hij stak een gloedvol verhaal af over een sneeuwavontuur in Italië en de hele zaal werd warm. Allereerste keer. Soms dachten we dat we meer van hem konden leren dan hij van ons.

Hij was trouw en technisch. Hij regelde dat sprekers op camera werden opgenomen zodat ze achteraf hun optreden ook zelf konden evalueren en maakte een tijdwaarnemingssysteem met gekleurde lampen, veel beter dan de losse kaartjes die we hadden. De bloem, noemde hij het zelf. Wij noemen het de Dirk-o-matic.

Hij liep een keer mee op een sprekerswandeling die we op een zomeravond hielden in Betondorp. Bij de Oosterbegraafplaats nam hij het woord. Daar lag zijn vrouw. Het werd doodstil. Het is een verhaal dat degenen die er bij waren nog steeds bijstaat. De emotie. De trouw. De pijn. De liefde.

En nu is hij zelf weg.

We wensen zijn nabestaanden alle sterkte.

De bloem blijft. En elke keer als de lampen aangaan, dan weten we: daar schijnt Dirk.

Rust zacht, lieve vent! We missen je!