Het internet staat vol met grote en kleine verhalen die je kunt gebruiken in een speech. Het is een van de vaste spreektips: GEBRUIK VERHALEN BIJ SPREKEN IN HET OPENBAAR, het versterkt onderdelen van je boodschap, ze geven kleur aan anders droge stof en het gevoel, de creativiteit of de moraal is net zo goed overtuigend als een sterk rationeel argument dat je gebruikt bij het presenteren. Misschien nog wel sterker.

In deze blog geven we in aanvulling op onze workshops en oefeningen op de Amsterdamse Brugman Club een paar voorbeelden van mooie verhalen die je in je mouw kunt verstoppen en er uit kunt halen als je ze nodig hebt.

De moordrobot – wat hij kan en niet kan

Een goedkope en grappige bron voor allerlei verhaaltjes en anekdotes is “Interesting Stories For Curious People A Collection of Fascinating Stories Relating to History, Science, Pop Culture, and Just about Anything Else You Can Think Of” van Bill O’Neill. Digitaal te koop voor maar €3,99 via Amazon Kindle. Je haalt daar bijvoorbeeld het volgende verhaal uit:

Wanneer Terminator realiteit wordt

In de films en tv-series van de Terminator-reeks verandert de wereld uiteindelijk in een apocalyptisch landschap, veroorzaakt door computers en robots die vastberaden zijn de mensheid uit te roeien. Overlevenden van de eerste cyberaanval worden gedwongen onder de grond te leven en vormen verzetsgroepen. Uiteindelijk ontdekken de mensen tijdreizen en sturen ze meerdere missies naar het verleden in een poging de computers te stoppen voor ze hun eerste aanval inzetten.

Dit thema komt ook terug in de Matrix- en Blade Runner-series, zij het met andere details. Hoewel deze films volledig tot de science fiction behoren, zijn ze, zoals de beste science fiction, gebaseerd op wetenschappelijke realiteit. In het geval van Terminator en Matrix is de wetenschappelijke theorie waarop ze gebaseerd zijn de singulariteit.

Eenvoudig uitgelegd, wordt singulariteit gedefinieerd als een moment waarop technologie zo ver gevorderd is dat het niet meer beheersbaar is. Het verwijst specifiek naar het moment waarop Kunstmatige Intelligentie (AI) “zelfbewust” wordt en geen mensen meer nodig heeft om programma’s en andere taken uit te voeren. In theorie zou AI dan andere programma’s kunnen maken die zichzelf repliceren, enzovoorts. We zouden dan feitelijk een nieuwe levensvorm zien ontstaan.

Ik ben ervan overtuigd dat je de dilemma’s kunt zien die de singulariteit met zich mee zou brengen, net zoals de overleden wetenschapper Stephen Hawking en uitvinder/ondernemer Elon Musk dat deden. De nieuwe AI-levensvorm zou de logica van zijn computerachtergrond behouden, maar zou bezield zijn met een nieuwe drang om zijn leven koste wat het kost te beschermen. Het zou mensen kunnen zien als een bedreiging voor zijn bestaan en als overbodig voor zijn voortbestaan. Dan begint het met het maken van moordrobots om ons te achtervolgen!

Toch is niet iedereen ervan overtuigd dat de singulariteit onvermijdelijk is. Psycholoog Steven Pinker en filosoof John Searle stellen dat computers nooit de singulariteit zullen bereiken omdat ze niet bezield zijn met een menselijke geest, terwijl anderen soortgelijke argumenten hebben dat singulariteit nooit zal plaatsvinden omdat AI een ziel mist.

Maar geen van de critici van singulariteit zijn computerwetenschappers. Het lijkt erop dat de echte vraag niet is of de singulariteit zal plaatsvinden, maar hoe het eruit zal zien als het gebeurt.

When Terminator Becomes Real
O’Neill, Bill. Interesting Stories For Curious People: A Collection of Fascinating Stories About History, Science, Pop Culture and Just About Anything Else You Can Think of (p. 94). Kindle Edition.

Je kunt een verhaal als dit, een ingekorte versie ervan, of een idee eruit gebruiken bij het schrijven van een speech over kunstmatige intelligentie. Het is een aardige als spetterende opening.

Kiezels in het zand

De website Fearless Presentations heeft een paar grappige en bruikbare anekdotes voor speeches. Neem bijvoorbeeld “De gelijkenis van de kiezelstenen”, een verhaal over een middeleeuwse karavaankoopman in Egypte.

In het verre Eypte waar de zon nooit ondergaat was er eens een tapijthandelaar uit Alexandrië die zijn tapijten verhandelde op een handelsroute dwars door de woestijn. Hij reisde van dorp naar dorp om tapijten te verkopen vanaf zijn kameel. Op een van zijn tochten brak er een zandstorm los die het pad onbegaanbaar en onherkenbaar maakte. Hij zocht verdwaald naar de bekende route. Toen hij zonder water kwam te zitten, begon hij zich zorgen te maken.

Op een gegeven moment zag hij in de verte iets wat op een oase leek. Zo snel als hij kon ging hij eropaf, in de hoop op redding. Hij liep door en toen het donker werd, voelde hij dat hij met zijn open sandalen door een koud stroompje liep.

Hij zakte op zijn knieën en schepte het water met zijn hand naar zijn mond, God dankend dat hij het overleefd had. Uit de duisternis klonk opeens een diepe, donderende stem uit de hemel: “Koopman! Buig je, raap wat stenen op, stop ze in je zak en morgenochtend zul je zowel vreugde als spijt voelen.”

Hij werd zowel blij als bang van die diepe donderende stem uit de hemel. Dus hij greep in de stroom, pakte een paar kiezels en deed ze in zijn zak. Vervolgens maakte hij zijn kameel zo snel mogelijk klaar en ging ervandoor.

Toen hij ver genoeg was om zich veilig te voelen van de stem, sloeg hij zijn kamp op.

Liggend onder de sterrenhemel besefte hij dat hij behoorlijk uitgedroogd was geweest. Hij maakte zichzelf wijs dat hij de stem verbeeld had. De volgende ochtend, toen hij wakker werd, voelde hij iets in de zak van zijn broek. Hij haalde de kiezels eruit, verbaasd dat het geen gewone kiezels waren, maar kostbare edelstenen: diamanten, smaragden, saffieren, robijnen… Op dat moment voelde hij zowel blijdschap als spijt. Blij dat hij enkele kiezels had opgeraapt – maar ook diep teleurgesteld dat hij er niet meer had meegenomen toen hij de kans had.

Moraal van het verhaal

Zo is het altijd met leren. Haastig pikken we iets op en gaan door. Een klein beetje inspanning levert een klein beetje op, maar als we harder hadden gewerkt hadden we meer kunnen leren. Gratis diamanten!

De kracht van woorden (over positiviteit)

Een blinde bedelaar zat op een drukke straathoek met een bord dat zei: “Ik ben blind, help alsjeblieft.” Niemand gaf hem geld en de man was ontmoedigd.

Een voorbijganger zag de bedelaar en veranderde de tekst op het bord. Al snel merkte de blinde man dat veel meer mensen stopten om geld te geven.

Wat had de voorbijganger geschreven? “Het is een prachtige dag en ik kan het niet zien.”

Moraal van het verhaal:

De manier waarop we onszelf en onze situatie aan anderen presenteren, kan een groot verschil maken in hoe we worden ervaren en behandeld. Een positieve houding en het juiste gebruik van woorden kunnen een groot verschil maken.

Plaats een reactie