Sommige avonden verlopen precies volgens planning. Andere avonden laten zich liever leiden door toeval. Onze zomerwandeling door Durgerdam behoort zonder twijfel tot die tweede categorie.

Niet iedereen komt in het Walhalla – Durgerdam

We verzamelen bij bushalte Liergouw in Schellingwoude. Een strategisch gekozen vertrekpunt, zodat ook de leden die met het openbaar vervoer komen gemakkelijk kunnen aansluiten. Gemakkelijk, althans, in theorie. Twee leden blijken onderweg te zijn gestrand, Jurjen en Alfred. Alfred zou eigenlijk ook een speech houden. Overmacht kunnen we helaas niks aan doen dus we besluiten daarom rustig te beginnen. Stan opent de avond met een welkomstwoord.

Wanneer de groep compleet is, zetten we koers richting de dijk. Het warme avondlicht valt over het water en in de verte kijken we uit over de haven. Oude en nieuwe leden lopen door elkaar heen. Er wordt bijgepraat, kennisgemaakt en natuurlijk worden er
foto’s gemaakt van dit prachtige landschap.

Ongeplande speech uit de tunnel

Dan staat René plotseling stil. Zonder aankondiging trakteert hij ons op de eerste ongeplande speech van de avond. Hij vertelt hoe zijn vader hem en de andere kinderen vroeger tijdens autoritten vermaakte door Uit de tunnel te zingen. Even later staat een groep volwassen Toastmasters midden op de dijk naar een kinderliedje te luisteren.

Het is een moment dat je niet kunt organiseren. Een kleine herinnering van één persoon wordt ineens een gedeeld verhaal van de hele groep. Met een nieuw liedje op zak
wandelen we verder.

Aandachtig publiek Toastmasters

Bij Boerderij Kweeklust is het woord aan Isabelle. Het geroezemoes van de wandelgroep verandert weer voor even in een aandachtig Toastmasterspubliek. Daarna vervolgen we onze route naar Durgerdam.

Daar neemt Juliette het over. Als geheimzinnige gids nodigt zij ons uit om niet alleen naar de huizen te kijken, maar vooral naar de verhalen die er misschien achter schuilgaan. Het wordt een improvisatieoefening rond de ongeschreven geschiedenis van Durgerdam. Wat heeft zich achter deze gevels afgespeeld? Wie heeft hier gewoond? En wat maakt juist dit ene huis zo bijzonder?

Improvisatie-oefening spreken in het openbaar

Albert mag als eerste zijn fantasie de vrije loop laten bij een prachtig blauw huisje op de dijk. Hij is nog maar nauwelijks begonnen, of de deur gaat open. De vrouw des huizes komt naar buiten, om eens te horen welke geschiedenis wij haar woning zojuist hebben toegedicht.


Daarmee krijgt het verhaal een onverwachte wending.
De bewoonster herkent Dick, de broer van Albert, als de vroegere leraar van haar kinderen. Even later komt ook haar man naar buiten. Hij blijkt op zijn beurt een collega van Juliëtte te zijn. Wat een toeval.
Alsof dat nog niet genoeg is, worden we uitgenodigd om het huis van binnen te bekijken. Zo’n kans krijg je natuurlijk niet iedere dag. Even later staat de hele groep in het prachtig
gerenoveerde huis. Binnen is het verrassend koel en groot door de ramen kijken we uit over een landschap waarvan je alleen maar kunt dromen.


Ook het huis zelf heeft karakter. Bij harde wind danst het een beetje mee. De dakpanelen zijn met houten latten vastgezet, zodat ze tijdens een storm niet naar beneden kunnen vallen. Het klinkt bijna alsof de woning, net als haar bewoners, heeft geleerd om mee te bewegen met de omgeving.De verhalen die we hebben gehoord, laten we verder ongeschreven. Met een brede glimlach en onder de indruk van de enorme gastvrijheid nemen we afscheid. Wat een bijzondere ontmoeting.


Langzaam begint het donkerder te worden. Aan het einde van Durgerdam zoeken we daarom een mooie plek uit voor de speech van Fayaz, met de geitenhouderij als onderwerp. Wie de volledige wandeling heeft volgehouden, wordt daarna beloond: koude drankjes naar keuze verschijnen als verrassing. De avond verandert in een gezellige borrel in picknicksfeer. We drinken, praten en kijken uit over de omgeving.

Waar een wil is, is een omweg

Daarna moeten we natuurlijk nog terug.Het plan is om via dezelfde route naar de bushalte te lopen. Maar Dick,de broer van Albert inmiddels en bekend als populair docent, beweert een snellere weg te kennen. Vol vertrouwen volgen we hem.
De ‘snellere’ route leidt ons alsnog langs de geitenboerderij en laat ons vooral veel méér van de omgeving zien. Maar niemand klaagt. Het is een zwoele avond en onderweg ontstaan gesprekken waarvoor tijdens een gewone clubavond minder ruimte voor is.

We ontmoeten meer buurtbewoners die ons vertellen over de vleermuizen rond de kerk en over salamanders in de omgeving. Opnieuw worden we verrast door de openheid waarmee mensen hun kennis en verhalen met ons delen.Aan het einde van de avond hebben we niet alleen mooie speeches gehoord. We hebben samen gezongen, geïmproviseerd, een bijzonder huis bezocht, nieuwe delen van en rond Durgerdam ontdekt en uitgebreid met elkaar gesproken.
Misschien was dat wel de belangrijkste les van deze wandeling: verhalen hoeven niet altijd op een podium te beginnen. Soms wachten ze op een dijk, achter een blauwe voordeur of langs een route die volgens iemand écht sneller zou zijn.

Dat is het leukste, het grappigste, het helemaal niet voorbereide verhaal van deze topavond!