In onze blogserie over de tips van Dale Carnegie voor spreken in het openbaar geven we als Amsterdamse Brugman Club de kernsamenvatting van zijn aanpak. We raden aan om zijn boek ‘The Art of Public Speaking’ te lezen dat vrijwel gratis valt te downloaden van het internet, het auteursrecht is verlopen.

Presenteren is geen truc

Het boek is geschreven vanuit het idee dat spreken geen trucje is, maar een manier van zelfontwikkeling. Hij benadrukt in eigenlijk het hele boek dat echte training in openbaar spreken meer is dan alleen externe technieken: “Tenzij er iets waardevols van binnen is, kunnen geen trucjes van training van de spreker meer maken dan een machine”, stelt Carnegie. Zorg dat je wat te zeggen hebt en zeg het dan pas. Doe je uiterste best. Wees niet bang.

Spreekangst overwinnen

Een treffend voorbeeld dat Carnegie gebruikt, is het verschil in reactie van paarden op een voorbijrazende trein. Hels lawaai, maar de paarden slaan er geen acht op. Zij zijn het gewend. Carnegie geruikt dit voorbeeld om te illustreren dat je jezelf aan je angsten bloot moet stellen om ze te overwinnen. “Doe als een paard om jezelf te bevrijden van zelfbewustzijn en angst: sta zo vaak mogelijk voor een publiek, en je zult snel stoppen met schrikken.”

Oefen, oefen, oefen

Carnegie benadrukt het belang van het doen: “Je moet leren spreken door te spreken.” Dit idee wordt versterkt door zijn beeldspraa van ‘natte badpakken’ aan zee: je leert nooit zwemmen zonder daadwerkelijk het water in te gaan. “Oefen, oefen, OEFEN in het spreken voor een publiek”, adviseert hij.

Wees kritisch

Een belangrijk aspect van zelfontwikkeling is zelfkritiek en zelfkennis. Carnegie stelt: “Ervaring is niet alleen de beste leraar, maar ook de eerste en de laatste.” Hij moedigt sprekers aan om zichzelf te beoordelen door te begrijpen wat effectief spreken inhoudt, en door hun eigen zwakke punten in spreken te identificeren en te verbeteren. Dit komt overeen met Toastmasters: Carnegie en de Toastmasters methode benadrukken ‘kritiek om van te leren’, maar Carnegie richt zich tot een lezer en schrijft over zelfkritiek terwijl Toastmasters uitgaat van praktijkoefeningen met gelijkgestemden, en ‘evaluaties door derden’ aanbeveelt. Uiteindelijk sluit het een het ander niet uit en sluit het goed op elkaar aan.

Verwachting niet te veel en niet te weinig van je speech

Carnegie adviseert een houding van bescheiden zelfvertrouwen: “Laat je houding bescheiden zelfverzekerd zijn, maar vooral, wees bescheiden zelfverzekerd van binnen.” Hij waarschuwt tegen overmoed, maar benadrukt ook dat het verwachten van falen een zelfvervullende voorspelling kan zijn.

Conclusie: zelfvertrouwen en echtheid

In essentie draait Carnegie’s benadering van openbaar spreken om de ontwikkeling van zelfvertrouwen en authenticiteit. Hij herinnert ons eraan dat methoden secundair zijn; het is de ‘volheid van de geest’, het ‘warme hart’ en de menselijke wil die primair, en van het grootste belang zijn.

In volgende blogs zullen we meer van zijn hoofdstukken behandelen. De praktijk ervan kun je natuurlijk iedere twee weken op de club oefenen. Heb je jezelf al verdiept in een onderwerp, en heb je al een datum gereserveerd in de clubagenda? Laat zien dat je een professional bent, en stap bij ons op dat podium!

Plaats een reactie