Zoals genoegzaam bekend onder ervaren sprekers is een goed verhaal, een goede presentatie een tekst waarin niet alleen droge feiten, cijfers of argumenten worden genoemd, maar ook – juist! – kleurrijke ondersteunende verhalen.

Internet staat vol inspirational stories. Het is een kwestie van zoeken en het zijn er zoveel dat je er bijna in verdrinkt. Als je de zoektocht afbakent naar Chinese parables kom je uit op Chinese boeddhistische en Confucianistische fabels en legendes met een moraal erin. Is weer eens wat anders dan Roodkapje (pas op voor wolven in het bos) of Sneeuwwitje (neem geen appels aan van vreemde vrouwtjes). Een paar leuke voorbeelden.

De dief en de bel

Op een keer stal een dief in de provincie Jin een enorme mooie klok. Hij droeg de klok op zijn rug omdat hij te zwaar was om op een andere manier te dragen. Elke keer dat hij een stap zette, sloeg de klepel tegen de klok en luidde de klok: “Bong, bong, bong”. Hij werd bang dat mensen de klok zouden horen luiden en hem zouden betrappen terwijl hij probeerde weg te sluipen. Om zijn probleem op te lossen scheurde hij zijn tuniek en stopte er stukjes van in zijn beide oren. ‘Prachtig,’ dacht hij, enorm ingenomen met zichzelf. ‘Niemand zal de klok nu horen luiden. Soms verbaas ik mezelf. Ik ben zo slim!” (een goed verhaal over dovemansoren)

De steenhouwer en de keizer

Er was eens een steenhouwer in Japan, hij was ontevreden met zijn werk omdat hij weinig verdiende en omdat hij niets te vertellen had. Op een dag, als de Japanse steenhouwer aan het werk is, komt de keizer voorbijgereden. Jaloers kijkt de steenhouwer naar de keizer en zegt: “Ik wou dat ik de keizer was, dan was ik de machtigste.” Dan verschijnt een geest en die zegt: “Zoals u wenst, zal het gebeuren.”

De volgende ochtend wordt de steenhouwer wakker in het paleis en beseft dat zijn wens is uitgekomen. Het eerste dat hij doet is op een ritje gaan. Als door de brandende zon zijn dragers het niet meer kunnen volhouden, kijkt hij op naar de zon en zegt: “De zon, die spot met mij, zij is nog machtiger dan ik. Ik wou dat ik de zon was.” Dan verschijnt de geest weer en zegt: “Zoals u wenst, zal het gebeuren.”

Dan verandert hij in de zon. Hij laat het land onder hem verschroeien en voelt zich het machtigste van alles. Maar dan schuiven er stormwolken onder hem door. Het land onder de wolken is nu beschermd tegen zijn brandende zonnestralen. Kwaad zegt hij: “Die stormwolken spotten met mij, zij zijn machtiger dan ik! Ik wou dat ik die stormwolk was.” Dan verschijnt de geest weer en zegt: “Zoals u wenst, zal het gebeuren.”

Hij veranderde van de zon tot een stormwolk. Nog machtiger dan de zon verwoest hij het land met windvlagen en de gewassen en de grond spoelen weg door zijn overvloedige regen. Alles breekt en spoelt weg door hem, behalve de rotsen, die blijven gewoon staan. Kwaad kijkt hij op de rotsen neer en zegt: “Die rotsen spotten met mij, zij zijn machtiger dan ik. Ik wou dat ik een rots was.” Dan verschijnt de geest weer en zegt: “Zoals u wenst, zal het gebeuren.”

Zo veranderde hij van een stormwolk tot een rots en weerstaat hij alle stormen en rivieren. Maar op een ochtend komt er een steenhouwer langs. Hij hakt grote stukken uit hem (de rots) en loopt weer weg. “Die steenhouwer spot met mij,” zegt hij kwaad, “hij hakt mij aan stukken. Hij is machtiger dan ik. Ik wou dat ik een steenhouwer was.” Dan verschijnt de geest weer en zegt: “Zoals u wenst, zal het gebeuren.”

Dan verandert hij in een steenhouwer, net zoals hij oorspronkelijk was. Hij verdient weinig maar hij voelt zich wel gelukkig, ook zonder veel rijkdom en macht.

(Uit de Max Havelaar. zie deze wiki over de fabel. Volgens internet is het geen Japanse maar een Chinese fabel, de Chinese fabel komt uit een Brits volksverhalenboek, het Britse volksverhaal lijkt erg op de Engelse vertaling uit de Max Havelaar, hetzelfde verhaal is ook in Azië bekend maar daar zeggen ze dat het een Europees volksverhaal, over een steenhouwer met de Europese naam Hans…) Het is een tijdloos verhaal over dat je uiteindelijk het beste jezelf kunt zijn.

Een moderne variant hierop is het verhaal van de Toastmasters winnaar 2022, Cyril Junior Dim, over steeds iemand anders willen zijn tot aan het moment van het terugvinden van zijn eigen naam:

De blindemannen en de olifant

Het is een bekend soefi-verhaal uit de 12e eeuw.

‘Voorbij Ghor was een stad, wiens inwoners allemaal blind waren. Op een dag kwam er een koning met zijn hofhouding en zijn leger naar deze stad en zette daar zijn kamp op. Deze koning bezat een olifant, die hij gebruikte om ontzag af te dwingen bij de mensen.
De mensen stonden te popelen om de olifant te zien en sommige blinden renden vooruit om te ontdekken wat het was. En omdat ze geen idee hadden wat de vorm of het uiterlijk van de olifant was, verzamelden ze informatie door een gedeelte ervan te betasten. Ieder van hen dacht dat hij iets begrepen had, omdat hij een gedeelte op de tast onderzocht had.
Toen ze met het nieuws terugkwamen bij hun stadgenoten werden ze onmiddellijk omgeven door mensen die nauwelijks konden wachten om van hen – die het zelf verkeerd begrepen hadden – te horen wat ze dachten dat de waarheid was.
Ze stelden vragen over de vorm en het uiterlijk van de olifant en ze luisterden naar wat hen daarover werd verteld. De man die het oor had aangeraakt werd gevraagd om de aard van de olifant te beschrijven en hij zei: “Het is een groot, ruw ding, zo groot als een tapijt.” Degene die de slurf had aangeraakt zei: “Ik weet wat het is. Het is een rechte en holle pijp, vreselijk en vernietigend.” Degene die een poot had onderzocht zei: “Het is krachtig en stevig, zoals een pilaar.”
Ieder van hen had op de tast een gedeelte van het lichaam van de olifant onderzocht. Maar geen van hen had daardoor een juist beeld van het gehele lichaam gekregen. In plaats daarvan vormden ze allemaal hun eigen beeld van het geheel, maar die voorstellingen waren niet juist.’

Moraal? Dat het moeilijk is om het hele plaatje te zien en dat er verschillende waarheden tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan, die allemaal een stukje van het geheel zijn.

De tuinman en de dood

De tuinman en de dood is een beroemd Nederlands gedicht van Van Eyck gebaseerd op een eeuwenoud Perzisch gedicht:

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: ‘Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!’ –

Van middag – lang reeds was hij heengespoed –
Heb ik in ’t cederpark de Dood ontmoet.

‘Waarom,’ zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
‘Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?’

Glimlachend antwoordt hij: ‘Geen dreiging was ‘t,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen ‘k ’s morgens hier nog stil aan ’t werk zag staan,
Die ‘k ’s avonds halen moest in Ispahaan.’

Moraal: je kunt het noodlot/ de dood niet ontlopen. Het verhaal is in veel varianten in veel talen bekend, aldus Wikipedia.

Blijf zoeken en stuur mooie vondsten naar de Amsterdamse Brugman Club! Elke toespraak moet een kadootje zijn, elk optreden weer, en dankzij mooie verhalen als deze maken we elke toespraak een stukje mooier.

Plaats een reactie